το μισο του κοσμου

.

Στην κοιλάδα Χινόμ
κάθε βράδυ
οι αμαρτωλοί καίγονται.
Mε φωτιά ξεπλένουν
τις ψυχές
και τις σάρκες τους.

Από τις στάχτες τους κορμί φτιάχνω,
τις κραυγές τους κάνω φωνή μου,
τ’ αποκαΐδια της αμαρτίας ντύνομαι
.               . τις πληγές μου να κρύψω

και επαίτης

στις οδούς των ενάρετων πορεύομαι

έλεος ζητιανεύοντας

για τις αμαρτίες μου

Μα σαν το χέρι απλώσω

εφτά φορές φτύνουν τον κόρφο τους.

Στις φαβέλες της πόλης του Θεού
κάθε λεπτό
μελαγχολία βρέχει.
Στους φιδίσιους λαβύρινθους
άνθρωποι χωρίς μίτο
έξοδο γυρεύουν
μια φέτα ουρανού ν’ αγναντέψουν.

Από την φτώχια τους κορμί φτιάχνω,
τον θυμό τους κάνω φωνή μου,
τα νοτισμένα κουρέλια των δρόμων ντύνομαι
.                            . την γύμνια μου να κρύψω
και επαίτης
στις οδούς των εύπορων πορεύομαι
έλεος ζητιανεύοντας
για την πείνα μου.

Μα σαν το χέρι απλώσω

εφτά φορές φτύνουν τον κόρφο τους.

Στη Σπιναλόγκα
για χίλια χρόνια τώρα
τα πλάσματα μιας άλλης λογικής εξοστρακίζονται.
Με μοναξιά και απομόνωση
τους εφιάλτες που στοιχειώνουν την εξορία τους παλεύουν.

Από τις παραισθήσεις τους κορμί φτιάχνω,
και τους λυγμούς τους κάνω φωνή μου,
τ’ αποστειρωμένα σεντόνια της εξορίας τους ντύνομαι
.                                        . τους φόβους μου να κρύψω
και επαίτης
στις οδούς των δίκαιων πορεύομαι
έλεος ζητιανεύοντας
για την διαφορετικότητα μου.

Μα σαν το χέρι απλώσω

εφτά φορές φτύνουν τον κόρφο τους.

α.κ.

πηγή εικόνας : http://www.flickr.com/

κρύψου ...

.

.

αγκομαχάει η ανάσα στ' ανηφόρι

βαραίνουν τα πόδια κάθε που ακούνε

τρέχα

λυγάν τα χέρια στο βάρος του νερού

κοκκίνισαν τα βλέμματα κάτω από τις

σκιές των μεγάλων δέντρων

πνίγηκαν οι λέξεις μέσα σε άνυδρα πηγάδια

έκλεισαν οι χαραμάδες που δραπετεύαμε

κι οι νύχτες έμειναν χωρίς νανούρισμα

μόνο μια φωνή απόψε απόμεινε να ψιθυρίζει

κρύψου...

κρύψου … !

να μην σε βρουν τα παραμύθια.

.

α.κ.

πηγή εικόνας: http://www.deviantart.com

Στροφή

.

.

Κι όταν θόρυβο έφτιαχνε η αγάπη μου

πάλι απ’ την αρχή
τα σύνορά μας χάραζες,
πιο βαθιά …
μην τα βήματά μου δρασκελίσουν
της γης σου τ’ άβατο.

Πιστή στα όρια
αφύλαχτες πολιτείες έχτισα
όταν από φόβους δραπέτευες
ελεύθερος να τις διαβαίνεις .
Κάμωσα σπίτια
με μεγάλα παράθυρα
το πέρασμά σου να καρτερούν,
μετρώντας τον χρόνο με της πέτρας την αντοχή.

Στις άδειες κάμαρες
που ζούσαν το φευγιό σου
γλυκομπίζελα άφηνα
μην σβήσει η μυρωδιά σου.
Με τ’ όνομά σου
στους τοίχους συνθήματα έγραφα
μη λησμονήσω
πως είναι βουβά να σου μιλώ.
Και τις νυχτιές έταζα στ’ όνειρο
σιμά στα ακροδάχτυλά σου να με φέρει,
μετρώντας τον χρόνο με της ανάσας την αντοχή.

Κι όταν στην άφιξη της ύπαρξής σου ξημέρωνε,
της Κυριακής τα ρούχα φόραγα
και στους σταθμούς της προσμονής σου καρτέραγα
τον καπνό του ερχομού σου νά ‘δω,
μετρώντας τον χρόνο με του νερού την αντοχή.

Σήμερα
ίσως και χτες
ίσως αύριο …
(δεν ξέρω πως μετριέται
πια ο χρόνος με μήνες και μέρες)
την αφύλαχτη πολιτεία μου
πυρπολώ
θειάφι ασθμαίνοντας.
Στις φλόγες
στείρες απ’ ελπίδα αναμονές
καίω.
Λυγμούς φιμώνω
αχός μην ακουστεί.
Εύθρυπτη η αντοχή μου
τα κομμάτια της ένα ένα καταπίνω
καθώς μετρώ το χρόνο με της φωτιάς την απαντοχή.

Επί …
Στρέφω.

α.κ.
πηγή εικόνας: http://www.deviantart.com

σε σένα ...

.

στο σώμα σου που με γέννησε

στην αγάπη σου που μ’ έθρεψε

στις φτερούγες σου που με τύλιξαν

στην αγκαλιά σου που με παρηγόρησε

στα λόγια σου που με θέριεψαν

στα όχι σου

στα ναι σου

στην χαρά και στον πόνο που μοιραστήκαμε

στους φόβους που νίκησες

στο ξαντό που μου φανέρωσες

στις μάχες και στις συμμαχίες μας

σε σένα

να πω θέλω

με λόγια σαν κι αυτά που κουβεντιάζαμε

πως τα χρόνια που χώρια τα διαβαίνουμε

δεν σε λιγόστεψαν στην ψυχή μου

                                   (στον πατέρα μου)

α.κ.

πηγή εικόνας: http://www.deviantart.com

επικλητικό

.

Δίωξε τις κίτρινες μνήμες μου …

δεν θέλω να θυμάμαι

τίποτα από εκείνο το γαλάζιο που ξεθώριασε

-στις αναβολές των περιστάσεων -

και που χλωμό πρόσωπο χωρίς λαλιά και βλέμμα

απέμεινε να στέκει εντός μου.

Σπάσε τους καθρέφτες

που πίσω από την πλάτη

ορίζουν χρόνους

παλιούς.

Απόκαμα να μετρώ τις αποστάσεις με το χθες

-ήρθε!... και επίγνωση έφερε -

μα τώρα να προσπεράσει πρέπει

τους αυλοκόλακες καταργώντας

για να ευδοκιμήσει περηφάνια πάλι.

Πάρε μακριά των καραβιών τις μνήμες

που μέσα τους

λαθρεπιβάτης ταξίδεψα

θωρώντας από την θάλασσα

τα απόνερά της.

Σφράγισε τα μισάνοιχτα όστρακα,

άλλα παραμύθια

για γοργόνες και καραβοκύρηδες

μην καμώσουν.

Σώπασε τις φωνές

που ξέχασαν πως προφέρεται τ’ όνομα μου

στο μόνο και στην σιγασιά της νύχτας

Κλείσε τους δρόμους

που αθόρυβα περπάτησα

εφησυχασμούς να μην ταράξω

και φόβους επαναπαυμένους μην ξυπνήσω

των ανθρώπων που πίστευαν

πως το λίγο βαστούσαν.

Στάξε μούχρωμα

στην νοσταλγία των μικρών πραγμάτων

που κάτω από φανοστάτες κάθονται

φως να κλέβουν
και θεόρατα να σκιάζουν.

Διέλυσε τις πλάνες του νερού
που κάποτε πίστη βάφτιζα.
Ντύσε με ανυποψίαστες αλήθειες
τους τοίχους της κάμαρας μου.


Και …
σκέπασε τον θυμό του χειμώνα
άλλο κρουστάλλιασμα
στην ψυχή μου
μην στείλει.


Έτσι ας γίνει.

α.κ.

πηγή εικόνας: http://www.deviantart.com

Λαφυραγωγός Άνεμος

.

Oνειρόθρευτος άνεμος
άλεκτα λόγια λευτέρωσε,
που σε πορφύρες
-χρόνια πολλά-
ήταν σφραγισμένα.

Μες στ' ανεμογύρι του
με χώμα και μ' αλάτι
μορφές ιδανικές έπλασε
για να σε παρασύρει.

Με τα βοερά χτυπήματα του
τις χίμαιρες από τ' ανέφικτο
μοιάζει να αποκόβει.

Και εσύ θωρώντας τον,
σαν άμμος
από της πέτρας την σχισμή
χύνεσαι,
ποθώντας να ενωθείς μαζί του.

Μην τον αγγίξεις!

Μύθους θα εξανεμίσει
άλκιμος να φαντάζει
την ευθραυστία σου να εξαπατά
τις αντοχές σου να διαπερνά
τις ανοχές σου να σαρκάζει
τις προσφορές σου να λησμονά.

Περίτρανος θα στροβιλίζει,
πάντα με χορούς διχαλωτούς
θα σου δίνετε,
που άλλοτε δύο θα 'στε
κι άλλοτε ένα
εσύ.

Πίστη μην δείξεις!

Και όταν τη δίνη του ταΐσει
και η ορμή του κοπάσει,
στο κάλεσμα των φόβων του
θα υπακούσει
και στην γενέθλια γη του
θα επιστρέψει
σκορπίζοντας στην άπνοια
εμμονή
προσμονή
αναμονή
υπομονή
μόνη.

Φεύγα!

α.κ.

πηγή εικόνας: http://www.deviantart.com

διασπαθίζοντας τα προφανή

.

Σε κοιτούσα
να ξεμακραίνεις
καθώς κουβάλαγες τα απομεινάρια της νύχτας μου.

Σα ξημέρωσε
στα σκυλιά τα πέταξες
-την πείνα τους να θρέψεις-
Κι αυτά
αμάσητα
λαίμαργα
τα κατάπιαν.

Μετά
έπαψαν να τρέφονται με αυταπάτες,
ψόφησαν.

α.κ.

πηγή εικόνας: http://www.deviantart.com/
carry me - by orple

Νερό

.

Αλάργεψε ο χρόνος τα όνειρα.
Χόρτασε η υπομονή από μοιρολόγια.
Κούρσεψαν τα πάθη την παιδικότητα
και με ενήλικες πόθους τη ντύνουν,
σεργιανίζοντας την στα πανηγύρια
. . . . . . . . . .στων αγίων τις γιορτές.

Λιγωμένα βλέμματα
με κίτρινα απ΄ την πείνα μάτια
. . . . . . . . . . . . την θωπεύουν.
Ψεύτικα της μιλούν
Χωρίς όρκους της τάζουν.

Νερό
Νερό
φωνάζει στο τέλος της γιορτής,
λαχταρώντας το μελάνι από την σάρκα της να ξεπλύνει.
Μα οι φωνές των βατράχων
τις ικεσίες της σκεπάζουν.

Οι ακροποταμιές τριγμούς γέμισαν.
Τα πηγάδια βάθυναν
και η ηχώ στις στεγνές πέτρες
χωρίς αντίλαλο κομματιάζεται.
Η θάλασσα την άμπωτη ακολούθησε
και δεν άφησε πίσω της ούτε μια στάλα νερό μ’ αλάτι,
στην αλμύρα, των λόγων τα σημάδια να κάψει.

Η άνυδρη νύχτα
την ικεσία της δεν εκπληρώνει
όμως εκείνη προσμένει …
μέχρι που ένας ξεχασμένος λυγμός
από τα βάθια της δραπέτευσε
κι ανάβλυσε στα μάτια της
Νερό.

α.κ.

μεσάνυχτα ... παρά κάτι

.

απρόσφορος στο απτό εδώ
άραγε ποια δύναμη σε ορίζει στα βλέφαρα ;
αδιαίρετος ο καημός ;

σε χίλια κομμάτια

μοιρασμένος ο καθρέπτης της αντανάκλασης
πως θα ενωθεί πάλι ;
τι στα σπλάχνα του θ' αντιφεγγίζει ;

στον βραδινό ουρανό βγήκαν πάλι σεργιάνι
εκείνες οι πόρνες βλέψεις
που ορκίζεσαι όταν με γλυκόλογα τις ταΐζεις ;
τι αφήνεις νηστικό ;

σαν τυφλή προσπέρασα
μα όλα τα θωρούσα
τι απόμεινε δικό μου ;
τι δόθηκε μόνο σε μένα ;

θνητή η αλήθεια
και την άντεξα

αντέχεις ;

α.κ.

Ενα κομματι ηθικης

.

Δώρο μου ‘δωσαν σα γεννήθηκα
ένα πολυτίμητο κομμάτι ηθικής
άνευ εγχειριδίου.

Στην ζωή που θα πορευτείς
-μου παν-
πάνω σου να το ‘χεις,
αναπόσπαστο κομμάτι σου πρέπει να γενεί.
Κι έγινε !

Πάνω μου το βάσταγα
ψάχνοντας πάντοτε να ‘βρω
ποια θέση του ‘πρεπε.

Συνάντησα ανθρώπους
που χαμηλά το φόραγαν
-ανάμεσα στα σκέλια-
αυτή είναι η θέση που του πρέπει μου έλεγαν.
Άλλοι πάλι,
πάνω απ’ το βλέμμα
για να κρατάει το κούτελο τους καθαρό.
Και κάποιοι βαθιά στην τσέπη τους το ‘χωναν
μαζί με τα κέρματα να κουδουνίζει,
εδώ κατά περίσταση το κάνεις ότι θες.

Κι όταν το σκοτάδι σκέπαζε τα βήματα της μέρας,
και τα μύχια ξύπναγαν
τότε προσεκτικά το πολυτίμητο δώρο δίπλωναν
σε ντουλάπι το διπλοκλείδωναν
να μην λερώσει απ’ τα απόσκια της ζωής τους.
και με πνιχτές κραυγές
τα δεν πρέπει τους λάτρευαν.

Σα γεννήθηκα
δώρο μου ‘δωσαν
-να πορευτώ μαζί του-
ένα πολυτίμητο κομμάτι ηθικής .

Προχτές το κατάπια
ας αναπαύεται εντός μου.

α.κ.

συν απάντημα

.

Σε ενικό αριθμό η οριζόντια γραμμή
τις κάθετες καταργεί
εκείνες της συν απάντησης
και τα ερωτήματα
-αδιαφορώντας πάντα για τα έπρεπε-
καταργούν τα σημεία στίξης
αφήνοντας στις προτάσεις ασάφεια
και στα επιφωνήματα
σιωπή…

τελικά
θέλει αφοβησιά να είσαι η εξαίρεση
όταν μέσα σε ορισμούς πορεύεσαι.

α.κ.

Κλειστόν ...

.

καλό καλοκαίρι ... !

.